Bulirán

                                               "A Ponte (Pontecesures- Padrón)" Marina, 2010

Algún día esquecerei os recordos que enriquecerán a miña vida. Ese cantar dos galos ao despertarme na casa dos meus avós, eses xogos infantís coa miña irmá, o cheiro do perfume da miña nai, quedar durmida cando meu pai me contaba un conto, o camiño de ida ao parque, o primeiro contacto cos pinceis e os lápis, os días de praia en familia, o primeiro bico, o primeiro amor, ver andar aos meus fillos, coidar dos netos...

Os anos pasan, e algúns recordos esvaécense na miña memoria, máis outros seguen aí, intactos, como se estivésen enganchados a un candado o cal perdeu a chave e que está en busca dela para desfacerse deles, mais polo de pronto, non se pode librar deles.

Ese candado quere, eu non. Unha loita irremediábel que me fai ver que algún día os esquecerei, bulirán, voarán lonxe. O tempo xoga as súas cartas só, non pide axuda, nin ten piedade.

Agora, aos meus setenta anos, sei que comeza a conta atrás. Desafortunadamente.

Nembargantes, sei que eu son a súa raíz, naceron en min. Eles non me esqueceran a min, e sei que de cando en vez me veñan visitar, porque dende sempre as imaxes falaron soas.

Continuidade

Ao dobrar un recodo do camiño vino. Estaba sentado un dos numerosos bancos situados na avenida central do parque. Até aí todo podería parecer normal:un home maior, xubilado, que deixa pasalo tempo mentres se entretén dando de comer ás pombas. Sen embargo, había algo na súa actitude que chamou a miña atención, non sabería precisar o que. A medida que me aproximaba, esa sensación de estrañeza foise acentuando.

O home tiña os cóbados apoiados nas rodillas e miraba ao fronte con expresión meditabunda. Vestía un groso abrigo de la e cubría as súas mans cunhas luvas do mesmo tecido, para resgardarse do frío.

Non sei por que o fixen, pero cando cheguei á súa altura apoiei unha man no seu ombro e preguntei : “¿Encóntrase ben vostede, señor?”. O home fitoume sen comprender, case traspasándome coa mirada, dun azul insólito. De súpeto pareceu reaccionar. Sorriu e, ao instante, o sorriso estendeuse por todo o rostro. “¡Claro!” -exclamou- “¿Gustaríache escoitar unha historia?”.

Senteime ao seu carón, inexpicabelmente atraído por aquel sorriso indefinible. E ese foi o primeiro de moitos outros días. Podería pasarme horas escoitando falar a aquel home. Contaba historias como nunca llas oín contar a ninguén. Cando quixen darme conta, tanto o home coma as súas historias pasaran xa a formar parte da miña vida.

Até que un día desapareceu. Coma sempre, dirixinme cara o banco do parque, o noso banco. Pero ao chegar alí non estaba. Senteime a esperar, sen éxito. Ao terminar o día aínda non se presentara. Sentín unha estraña desazo, pero aínda así conseguín conservar a calma. Ao seguinte día repetín a operación. E ao seguinte. E ao seguinte. Nada.

Pasaron varios veráns e invernos, e eu seguía acudindo fiel á miña cita co banco do parque, atraído aínda por unha obstinada esperanza. Supoño que durante ese tempo descoidei o meu aspecto, porque un día acercóuseme un rapaz, e apoiando unha man no meu ombro preguntou: “¿Encóntrase ben vostede, señor?”. Ao principio mireino sen comprender, pero de súpeto entendín. Sorrín. “Claro... ¿Gustaríache escoitar unha historia?”.