¡Ola miña boneca
de cara morena e ollos azuis! ¿Lémbraste dos que hai que te coñezo? ¡Cantas
veces durmiches ao meu carón nas noites frías de inverno! Moitas cousas che
contei e ti escoitabas muda e queda a unha rapaciña de oito anos que che abría
o seu peito de nena para falarche da escola, de xogos e de amizade. ¡Queríate
tanto! Nunca che puxen un nome, non me facía falla, eras a miña boneca e iso
abondaba.
A avoa Carme
fíxoche unha saia azul e un xersei de la amarela. ¡Como campabas miña amiga coa
roupa de estrea e os beixos e as unllas, daquela cor rechamante,pintados con
torpes pinceladas de nena! Sacábate a paseo coa fachenda inocente de quen ensina
un prezado tesouro.
Aquela meniña de
curta idade vía en ti, boneca querida, o reflexo da moza na que anos despois de
convertería. Nunca dicías que non, asistías impasible a tódalas innumerables
transformación ás que te sometía. Paseino moi ben peiteando o teu pelo louro,
inventando peiteados que logo intentaba facer no meu cabelo, ¿sabes unha cousa?
Eu co meu cabelo negro quería ser loura coma ti, ¡canto o desexaba!
Fuches, miña
boneca, a mellor amiga daquela nena de oito anos, pero o tempo imparable fixo
que os oito anos da nena se convertesen en nove, dez... Fixo que a boneca que
anos atrás fora tan querida quedase agochada detrás da vella maleta que
habitaba no faiado.
A rapaza mudou de
corpo, de sentimentos, de amizades, e co tempo chegaron os amores que enchían
agora o espazo que noutra época ocupara a súa boneca. O nacemento da súa
primeira fila despertou as lembranzas aletargadas no corazón e encamiñaron os
pasos da nai ata o faiado apra buscar non sabía o que e, na procura daquela
búsqueda, atopouna, apertouna contra o seu peito e bicoume unha e outra vez,
pero os bicos noutrora de nena eran, agora, dunha muller que con bágoas nos
ollos, recordaba os anos esquecidos da nenez.
María Isabel Rodríguez García
