Quérote

Quérote. Quero que ante todo, teñas iso claro. Non quixen deixarte, non vou a olvidarte e nunca te abandonarei. Quizais nin sequera sepas quen son, quizais esta carta se perda no tempo antes de chegar a ti. Quero que sepas que me houbese gustado moito estar aí a ti.. Compartir contigo o teu primeiro cumpreanos, a túa primeira bicicleta, o teu primeiro amor. Pero as estrelas están sempre aí no ceo, aínda que a noite non sexa clara e ti non as poidas ver, están aí. E eu tamén. Gustaríame que pensases en min coma nunha estrela, como o que sempre fun e sempre serei. Túa. Poida que alguén te houbese falado de min, e poida que me odies, pensado que te deixei porque non te quería. Pensar nisto desgárrame por dentro, e o olor é insoportable. Por iso escribo esta carta, porque non soportaría pensar que non me queres, por algo que nin sequera ocorreu realmente. Probablemente te estarás preguntando por que agora, por que non moito antes, aforrando toneladas de dor para ambos. Simplemente quixen esperar a que puideras entendelo ben. A que puideras comprender que, cando escribín esta carta ti aínda non naceras. Pero faríalo. Non estaba disposta a permitir que te marchases sen chegares todavía. Sen velo mundo, sen sentilo, sen tocalo. Aínda que eu non fora estar aí para acompañarte. Agora que sabes isto, sólo espero que o teu punto de vista cambie, e que non me odies por alimentar a túa dando a miña a cambio.

Rita Vidal Grato

Lembranzas

¡Ola miña boneca de cara morena e ollos azuis! ¿Lémbraste dos que hai que te coñezo? ¡Cantas veces durmiches ao meu carón nas noites frías de inverno! Moitas cousas che contei e ti escoitabas muda e queda a unha rapaciña de oito anos que che abría o seu peito de nena para falarche da escola, de xogos e de amizade. ¡Queríate tanto! Nunca che puxen un nome, non me facía falla, eras a miña boneca e iso abondaba.

A avoa Carme fíxoche unha saia azul e un xersei de la amarela. ¡Como campabas miña amiga coa roupa de estrea e os beixos e as unllas, daquela cor rechamante,pintados con torpes pinceladas de nena! Sacábate a paseo coa fachenda inocente de quen ensina un prezado tesouro.

Aquela meniña de curta idade vía en ti, boneca querida, o reflexo da moza na que anos despois de convertería. Nunca dicías que non, asistías impasible a tódalas innumerables transformación ás que te sometía. Paseino moi ben peiteando o teu pelo louro, inventando peiteados que logo intentaba facer no meu cabelo, ¿sabes unha cousa? Eu co meu cabelo negro quería ser loura coma ti, ¡canto o desexaba!

Fuches, miña boneca, a mellor amiga daquela nena de oito anos, pero o tempo imparable fixo que os oito anos da nena se convertesen en nove, dez... Fixo que a boneca que anos atrás fora tan querida quedase agochada detrás da vella maleta que habitaba no faiado.

A rapaza mudou de corpo, de sentimentos, de amizades, e co tempo chegaron os amores que enchían agora o espazo que noutra época ocupara a súa boneca. O nacemento da súa primeira fila despertou as lembranzas aletargadas no corazón e encamiñaron os pasos da nai ata o faiado apra buscar non sabía o que e, na procura daquela búsqueda, atopouna, apertouna contra o seu peito e bicoume unha e outra vez, pero os bicos noutrora de nena eran, agora, dunha muller que con bágoas nos ollos, recordaba os anos esquecidos da nenez.

María Isabel Rodríguez García